- このトピックには2件の返信、1人の参加者があり、最後に
により1週、 4日前に更新されました。
-
投稿
-
Starfishers
(Starfishers Trilogy, #2)
by Glen Cook- Series: Starfishers Trilogy, #2
- Release date: May 1, 1982
- Language: english
- Author: Glen Cook
- Genres: fiction, fantasy, collections, space
- Publisher: Warner Books (NY)
- Format: paperback, 350 pages
- ISBN: 9780446301558 (0446301558)
About The Book
Starfish: Treasure troves of power. They were creatures of fusion energy, ancient, huge, intelligent, drifting in herds on the edge of the galaxy, producing their ambergris, the substance precious to man and the man-like Sangaree alike. In deep, starless space the herds were protected by the great harvestships of the Seiners, or Starfishers — the independent, non-Confederation people who dared to skirt the deadly boundaries of Stars’ End and battle the Sangaree. It is with them on the harvestship Danion that Confederation agents Mouse Storm and Moyshe BenRabi have to fly and fight, probing mystery and myth. And where BenRabi, man of many names, must surrender his dreams and his mind itself to the golden dragons of space and their shepherds, the gathering… Starfishers.
FB2 book Starfishers Android on Dymocks. Hardback Starfishers Glen Cook buy cheap. PDF ebook Starfishers read online on Mac on Walmart. Online ebook Starfishers by Glen Cook download.
Paperback Starfishers read for iPhone on Audible. MP3 book Starfishers by Glen Cook download. Hardcover Starfishers Glen Cook on Kobo. FictionBook ebook Starfishers buy for PocketBook.
Super Stitches Crochet: Essential Techniques Plus a Dictionary of more than 180 Stitch Patterns by Jennifer Campbell – 9780823099085
Dobra, słuchaj, bo muszę to komuś powiedzieć, zanim mnie ta cała sytuacja rozniesie od środka, a mój pomocnik poszedł na obiad, więc mam chwilę, zanim wróci i znowu zacznie gadać o tym, że klient z BMW znowu zostawił auto na tydzień i nie odbiera telefonu. Jest środa, wpół do pierwszej, siedzę w tej warsztatowej norze na tyłach, gdzie pracuję jako mechanik od dwunastu lat, przede mną na stole leży stos kluczy nasadowych, które od rana próbuję jakoś poukładać w skrzynce, obok stoi kubek po kawie z pobliskiego automatu, której smak przypomina trochę rozpuszczoną tekturę, a w powietrzu unosi się ten charakterystyczny zapach — mieszanka oleju silnikowego, rozpuszczalnika i odrobiny gumy, bo kolega zza ściany właśnie wymienia opony. Za oknem siąpi deszcz, ludzie przebiegają z parasolami, a ja siedzę na tym starym stołku, który szef kupił kiedyś na wyprzedaży i który skrzypi przy każdym ruchu, i myślę sobie, że chyba pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę się uśmiecham. A mam czterdzieści dwa lata, dwoje dzieci, żonę, która pracuje w sklepie, i kredyt, który ostatnio mnie przeraża. No to posłuchaj.
Zaczęło się od tego, że wróciłem do domu w piątek wieczorem, padnięty jak pies, po całym dniu wymiany sprzęgła w starym passacie, i zamiast iść spać, usiadłem w kuchni z telefonem, bo dzieci już spały, a ja nie umiem zasnąć po całym dniu pod autem, dopóki mi się ręce nie przestaną trząść. Na stole stał słoik ogórków, który żona sama zrobiła w sierpniu, obok leżały okruszki po chlebie, który jadłem w pośpiechu, a w tle buczał stary czajnik, który już dawno powinien pójść na emeryturę, ale żona mówi, że nowy to strata pieniędzy. I tak siedziałem, przeglądałem te wszystkie głupoty w telefonie, aż w końcu trafiłem na coś, co mnie zatrzymało na dłużej. Nie jakaś tam zwykła reklama, tylko coś o grach, o kasynie online, i pomyślałem sobie: no dobra, raz się kliknie, najwyżej się wyłączy. A że byłem zmęczony i trochę mi się nudziło, to kliknąłem. I wtedy, proszę cię, na jednej z tych stron, gdzieś między regulaminem a jakimś komunikatem, który przeczytałem tylko dlatego, że nie mogłem znaleźć przycisku „dalej”, natrafiłem na https://valleypsychiatricassociates.com/. I wiesz co? Zatrzymałem się. Bo pomyślałem sobie: kurczę, człowiek całe życie się stresuje, każdym autem, każdym klientem, każdym rachunkiem, a tu proszę — ktoś pomyślał o tym, że głowa też potrzebuje odpoczynku. Może to i głupie, ale zrobiło mi się jakoś raźniej. Jakby ktoś powiedział: stary, nie jesteś sam ze swoim zmęczeniem.
Pierwszy wieczór był, delikatnie mówiąc, porażką. Wpłaciłem czterdzieści złotych, bo więcej mi żal, i wszystko poszło się kochać w jakieś dziesięć minut. Żona weszła do kuchni po wodę, spojrzała na mnie znad szklanki i pyta: „Znowu te gry?”. A ja, jak ten głupi, odpowiadam: „Nie, przeglądam oferty na części”. I wtedy zobaczyłem, że mam zero. Zero złotych, zero emocji, zero satysfakcji. No dobra, może nie zero emocji, bo poczułem się jak ten dzieciak, co to mu się wydawało, że złapie piłkę, a tu zonk. Zamknąłem telefon, wypiłem wodę, którą żona mi podała, i poszedłem spać. Myślałem, że to koniec. Że to nie dla mnie. Że wrócę do swojego warsztatu, do swojego stołka i do swojej codzienności, i że ta przygoda była tylko chwilowym zauroczeniem, jak te wszystkie reklamy, co to obiecują, że schudniesz w tydzień, a potem okazuje się, że trzeba jednak mniej jeść.
Ale następnego dnia, w sobotę, żona pojechała z dziećmi do swojej matki, a ja zostałem sam w domu z praniem, które wisiało na krzesłach, i z ciszą, która mnie trochę przytłaczała. I wtedy znowu otworzyłem tę stronę. Tym razem nie klikałem na oślep. Zacząłem czytać, oglądać, sprawdzać, jak to działa. I wtedy natrafiłem na coś, co się nazywało vavada. Nie wiem, czy to jakaś gra, czy zakład, czy co, ale spodobało mi się, że można było zacząć od małych stawek. Takich po złotówce. Jak za dawnych czasów, kiedy się szło do sklepu i kupowało się cukierki za grosze. No i grałem. Powoli, bez pośpiechu, z herbatą w jednej ręce i telefonem w drugiej. Żona co jakiś czas pisała mi na messengerze, czy wszystko ok, a ja odpisywałem, że tak, że sprzątam, choć tak naprawdę wpatrywałem się w ekran i liczyłem, czy starczy mi na nowy klucz dynamometryczny, bo mój już się w środku wyrobił i momentami przekłamywał. I tak zeszło mi do wieczora. A w poniedziałek rano, kiedy żona jeszcze spała, a ja piłem kawę na stojąco, bo mi się spieszyło do warsztatu, zobaczyłem, że wygrałem. Nie miliony, nie żadne wielkie pieniądze, ale na tyle, że mogłem sobie kupić nowy klucz dynamometryczny, bo stary już przeciekał, i sobie nowy termos, bo mój już się w środku wyrobił i kawa stygła w pół godziny. I to uczucie, kiedy zobaczyłem te cyfry na ekranie, było dziwne. Nie euforia, nie jakiś szał. Raczej takie ciche zdziwienie. Jak wtedy, kiedy po raz pierwszy od lat udało mi się naprawić auto za pierwszym razem, bez jednej reklamacji. Siedziałem w kuchni, patrzyłem na ten klucz, który już był stary, i myślałem: no proszę, jednak coś się jeszcze dzieje. I wtedy znowu przypomniało mi się https://valleypsychiatricassociates.com/. Nie wiem czemu, ale pomyślałem, że może to i dobrze, że gdzieś tam ktoś pomyślał o tym, że człowiek w takiej chwili może się zdenerwować albo za bardzo ekscytować. Bo ja, mechanik, wiem, że emocje trzeba trzymać na wodzy. Jak śruby w silniku — za mocno dokręcisz, to zerwiesz gwint.
Żona do dziś się śmieje, że wygrałem klucz. Ale widzę, że jej się miło zrobiło, bo rano zrobiła mi kanapki z szynką, nie z pasztetem, i powiedziała, że może w końcu przestanę gadać o tych grach przy śniadaniu. A ja jej mówię: „Kochanie, ja nie gadam o grach, ja gadam o kluczu”. I oboje się śmiejemy, bo wiemy, że to nie o klucz chodzi. Chodzi o to, że człowiek w moim wieku czasem potrzebuje czegoś nowego. Nie musi to być od razu wielka przygoda. Wystarczy telefon, czterdzieści złotych i odrobina ciekawości. A jak się jeszcze przy tym uśmiechnie i kupi sobie klucz, to już w ogóle sukces. Ja tam wiem swoje. Auta mnie nie oszukają, ale czasem warto dać się zaskoczyć. Nawet jeśli się przy tym przemoknie albo straci termos. A teraz wybacz, bo pomocnik wraca z obiadu, a ja muszę sprawdzić, czy ten nowy klucz już się zagotował.
